Flebodium złociste pochodzi z Ameryki Południowej, centralnej i płd. Ameryki i zachodnich Indii. Nazwa tej paproci pochodzi od żółtego zabarwienia zarodni występujących na spodniej stronie liści. W większości tekstów źródłowych występuje tylko pod nazwą rodzaju Phlebodium. Występuje bardzo duża zmienność w ramach gatunku. Jest rośliną nadrzewną i naziemną. Posiada bardzo charakterystyczne, gęsto pokryte łuseczkami kłącze, jest ono silnie owłosione. Paproć ta tworzy silnie powcinane (pojedynczo pierzaste) liście na długim ogonku, dochodzące do metra długości. Są one niebieskozielone, a na spodzie mają jasnożółte kupki zarodni. Są to bardzo dekoracyjne liście. W naturalnych warunkach flebodium jest ogromną paprocią o zwieszających liściach do 150 cm.

Lubi sporo światła, choć nie znosi bezpośredniego słońca. Najlepiej rośnie w półcieniu. Stanowisko musi być ciepłe, lecz zimą chłodniej – temperatura minimalna 12-16ºC, lepiej jednak jak temperatura nie spada poniżej 14°C. Podłoże powinno być zawsze lekko wilgotne. Dobrze rośnie w miejscu o dużej wilgotności powietrza, dlatego korzystne jest zraszanie. Wystarczy jej zwykła ziemia kompostowa, a w czasie wegetacji wzrostu nawozimy ją, co dwa tygodnie. Paproć ta bardzo szybko się rozrasta, dlatego przesadzamy ją co roku na wiosnę. Rozmnażamy je przez wysiew zarodników oraz podział kłączy.
Inne gatunki Polypodium znajdujące się w Ogrodzie: Polypodium musifolium (syn. Pessopteris crassifolia), Polypodium x, Polypodium heracleum.