Pochodzi z Azji Wschodniej (Chiny Płn. Mandżuria Płw. Koreański). Drzewo dorastające do 15 m wysokości. Korona jest nisko osadzona na krótkim pniu, rozłożysta i ciemnozielona. Kora bardzo gruba, głęboko spękana, miękka (ugina się pod naciskiem). Pędy jasnobrązowe i błyszczące. Liście (do 35 cm długości) nieparzystopierzastozłożone (3 do 15 listków). Listki ułożone są naprzeciwlegle i są lancetowate lub jajowate, mające długi, ostry wierzchołek. Z wierzchu są ciemnozielone. Jesienią przebarwiają na intensywny żółty kolor, lecz liście jesienią wcześnie opadają (wiosną późno się rozwijają) i efekt dekoracyjny jest krótkotrwały.

Roślina dwupienna, kwitnie w maju, czerwcu. Kwiaty ma drobne, niepozorne, zielonkawe, umieszczone w szczytowych wiechach, są bardzo miododajne. Owoce to okrągłe (średnica do 1cm) czarne pestkowce, mające silny terpentynowy zapach. Dojrzewają we wrześniu i długo utrzymują się na roślinie. Są chętnie zjadane przez ptaki w zimie. Ciekawostką tego drzewa jest kora. Posiada bardzo grubą korę, którą próbowano użytkować jak korek z dębu korkowego. Dostarcza również cennego drewna, które jest ciężkie, trwałe, odporne na gnicie, używane w budownictwie wodnym i meblarstwie, oraz na dalekim wschodzie do wyrobu nart. Łyko tego drzewa zawiera taninę, która ma zastosowanie w farbiarstwie.

Korkowiec jest bardzo wytrzymały na mrozy, ale mniej na suszę. Wymaga gleb żyznych, świeżych i głębokich. Najlepiej rośnie w pełnym oświetleniu, choć znosi lekkie ocienienie. W Polsce uprawiany czasem w parkach jako parkowe drzewo ozdobne, ze względu na dekoracyjny pokrój i piękne jesienne zabarwienie liści. Najlepiej wygląda posadzone pojedynczo, jako drzewo swobodnie rosnące. Rozmnaża się go przez wysiew nasion.