W lasach tropikalnych Ameryki Południowej znanych jest około 1000 gatunków dziko rosnących peperomii. Niektóre z nich są epifitami, inne mają płożącą łodygę. Liście mają różnie zabarwione i o zróżnicowanym kształcie. Na ogół zarówno liście jak i łodygi są grube i mięsiste - mogą w nich magazynować wodę. W Europie jako rośliny ozdobne uprawia się około 40 gatunków peperomii. Wszystkie są bylinami o niewielkim wzroście, (rzadko dorastają powyżej 30 cm wysokości) i rozwijają się dość wolno. Mają bardzo małe kwiaty umieszczone w długich, cienkich kłosach. Kwiaty nie pachną, są żółtawe, kremowe.

Peperomie najlepiej się czują na jasnym stanowisku, (ale nie bezpośrednie słońce – w takim oświetleniu bledną liście), może być lekko zacienione miejsce. Latem temperatura nie powinna przekraczać 24ºC, a zimą optimum to 15-18ºC (nie może spaść poniżej 10ºC). Podlewamy je raczej oszczędnie - nie znoszą nadmiaru wody, gdyż może spowodować gnicie korzeni, zimą jeszcze ograniczamy podlewanie, ale staramy się nie przesuszyć bryły korzeniowej. Zasilamy je w sezonie wegetacji, co 2 tygodnie. Do uprawy stosujemy pulchne podłoże (próchniczna ziemia z torfem), gdyż mają delikatny system korzeniowy. Peperomie rozmnażamy przez sadzonki wierzchołkowe lub liściowe lub z nasion.

Gatunki występujące w Ogrodzie:

Peperomia caperata (peperomia kędzierzawa) - pochodzi z Południowej i Centralnej Ameryki. Osiąga wielkość do 15 cm i jest to zimozielona, krzaczasta bylina, o liściach owalnych, mięsistych, kędzierzawych i ciemnozielonych o charakterystyczne zagłębionych żyłkach (wielkości do 5 cm). Ogonki liściowe ma różowawe.

Peperomia clusiifolia (peperomia kluzjolistna) - pochodzi z Wenezueli - zimozielona bylina z rozgałęzionymi, czasem płożącymi, czerwonawozielonymi pędami o wysokości do 20 – 30cm. Liście ma owalne, mięsiste, długości 8-15 cm, o lekko wklęsłych i zabarwionych na purpurowo obrzeżach.

Peperomia eburnea             

Peperomia hederifolia (syn. peperomia griseoargentea – peperomia srebrzystoszara) - pochodzi z Brazylii. Jest to zimozielona, krzaczasta bylina o wysokości do 15 cm. Ma owalne, mięsiste liście o długości do 5 cm; mają sercowatą podstawę, a blaszki są zielone ze srebrzystym połyskiem, kwiaty niepozorne – zielonkawobiałe na czerwonych łodyżkach.            

Peperomia incana (peperomia popielata) - liście są szare i pokryte delikatnym kutnerem.            

Peperomia magnoliaefolia (peperomia magnoliolistna) - Pochodzi z wysp zachodnioindyjskich. Jest to zimozielona, krzaczasta bylina, o wzniesionych rozgałęzionych pędach, o wysokości do 25 – 30 cm. Ma prawie okrągłe, grube, mięsiste, błyszczące liście, o długości 10 cm lub więcej, znajdujące się na grubych i mięsistych ogonkach.             

Peperomia magnoliaefolia “variegata” - odmiana p. magnoliaefolia o liściach zabarwionych na kremowo (ma zielone liście z żółtymi plamami).

Peperomia metallica - zimozielona bylina ze wzniesionymi, rozgałęzionymi, czerwonawozielonymi pędami, o wysokości do 15 cm. Liście ma owalne, ciemnozielone długości do 2,5 cm, mają one metaliczny połysk i szerokie blade nerwy, a od spodu czerwonawozielone żyłki.

Peperomia puteolata

Peperomia rezedaeflora            

Peperomia sandersii (peperomia argyreia) - pochodzi z Brazylii, krzaczasta, zwarta bylina, około 20 cm wysokości, o liściach owalnych, mięsistych  grubych i ciemnozielonych (o długości ok. 10 cm) w szerokie srebrne pasy, od nasady ogonka do końca liścia. Ogonki liściowe są ciemnoczerwone o długości do 12 cm, a kwiaty niepozorne.        

Peperomia scandens (peperomia rozesłana) - pochodzi z Peru, zimozielona pnąca lub płożąca bylina, o różowawozielonych pędach, wysokości do 1 m, o mięsistych, owalnych, sercowatych i spiczastych liściach do 5 cm długości. Są one woskowate i jasnozielone. Ogonki liściowe mają czerwonawe zabarwienie.