Jest to bylina pochodząca z Dalekiego Wschodu – Chiny, Korea, Japonia. Szczególnie popularna była w ogrodach XIX-wiecznej Anglii. Hosty są roślinami bardzo zróżnicowanymi i to zarówno rozmiarami jak i kolorystyką (są olbrzymie, tworzące rozłożyste kępy o wysokości ponad metra, po drobne odmiany karłowe - 10 cm). Są to bujnie rosnące rośliny z krótkimi kłączami oraz licznymi liśćmi.

Liście są duże, z silnym nalotem woskowym (niebieskawozielonym), lancetowate, sercowate lub eliptyczne na ogonkach liściowych różnej długości. Kwiaty występują w kwiatostanach, szczytowych, luźnych jednostronnych gronach, osadzonych na pędach wysokości 10-15 cm. Są one dzwonkowate białe, niebieskie, ciemnolawendowe, jasnofioletowe, nieco grzbieciste, lejkowate. Rośliny kwitną w maju - czerwcu lub lipcu. Rodowód funkii jest trudny do ustalenia, gdyż zwykle są to tak zwane mieszańce międzygatunkowe, (dlatego przy ich nazwie zwykle pomija się gatunek i podaje jedynie odmianę). Jest byliną, co znaczy, że jest rośliną zielną trwałą, jej liście całkowicie obumierają zimą, a następne odrastają od korzenia wiosną.

Jest rośliną długowieczną. Funkie to rośliny cienia i bardzo lubią wilgotne środowisko. Najlepiej rosną na żyznej i przepuszczalnej glebie oraz preferują lekko kwaśne podłoże (pH 5,5 - 6,0). W miejscach suchych słabo rosną, są odporne na mróz. Najlepiej sadzić je w miejscach osłoniętych od wiatrów. Ozdobą funkii są liście - duże, błyszczące, ciemnozielone, czasami seledynowe lub żółtawe, często w białe lub żółte smugi i paski. Kwiaty funkii pojedynczo są niepozorne, ale w dużej grupie tworzą efektowne plamy. Funkia jest rośliną o wszechstronnym zastosowaniu - doskonale wygląda w cieniu, w towarzystwie innych bylin, nadaje się również do pojemników oraz nasadzeń w grupach. Szczególnego zacienienia wymagają odmiany funkii o liściach pokrytych niebieskim nalotem, gdyż ze względu na niebieski odcień, są one wyjątkowo podatne na poparzenia słoneczne. Są też odmiany lubiące nieco słońca.

Hosty uprawiane w naszym Ogrodzie: