W rodzaju forsycja występuje 6 lub 7 gatunków krzewów. Występują w Azji Wschodniej oraz w Europie na Półwyspie Bałkańskim. Łacińska nazwa Forsythia została nadana roślinom na cześć botanika Williama Forsytha.
Forsythia x intermedia Zab. jest mieszańcem (F. suspensa x viridissima Lindl.).

Rozłożysty, szeroko rozrastający się krzew o prostym pokroju. Pędy oliwkowożółte są nagie i puste w środku. Roślina dorasta do 3 m wysokości. Liście ułożone naprzeciwlegle, na brzegach ostro piłkowane są nagie, ciemnozielone i zmienne w kształcie. Mogą być wąskojajowate lub lancetowate, czasem są trójdzielne. Liście opadają na zimę. Pączki są zróżnicowane na pączki liściowe i kwiatowe. Kwiatowe tworzą się latem poprzedniego roku, co ma znaczenie przy cięciu krzewów i najczęściej są skupione w węzłach. Forsycja kwitnie wczesną wiosną, przed rozwojem liści (kwiecień - maj). Kwiaty liczne, złotożółte o dzwonkowatym kształcie, są 4-płatkowe. Płatki zwykle są rozpostarte, ale mogą być skręcone i z podwiniętym brzegiem. Roślina miododajna - pyłek jest chętnie zbierany przez pszczoły. Owocem jest sucha, pękająca torebka.

Forsycja najlepiej rośnie w miejscach nasłonecznionych, choć może także rosnąć na stanowiskach ocienionych. Wymaga gleb lekkich, żyznych, świeżych, dostatecznie wilgotnych i zasadowych. Nie znosi gleb bardzo suchych i piaszczystych. Wykazuje praktycznie pełną mrozoodporność, choć w surowe zimy może przemarzać (głównie pączki kwiatowe), jednak dobrze reaguje na cięcie i odrasta po ścięciu. Starsze krzewy wręcz zaleca się co parę lat odmładzać, tzn. przyciąć wczesną wiosną prawie przy samej ziemi. Forsycja doskonale przystosowała się do warunków miejskich. Jest rośliną ozdobną na terenach zieleni, wykorzystuje się ją do tworzenia grup, na niestrzyżone żywopłoty oraz do zestawień z innymi krzewami. Bardzo ładnie  prezentuje się jako soliter. Może być wykorzystywana na kwiat cięty ponieważ jej kwiaty doskonale nadają się do przyspieszania w wazonie. Forsycję rozmnaża się przez sadzonki zielne i zdrewniałe oraz odkłady.