Było spore zamieszanie z zakwalifikowaniem tych roślin, które wynikało z faktu, że rośliny te bardzo rzadko kwitną, a dopiero po budowie kwiatu można je tak naprawdę sklasyfikować. Oba rodzaje wymagają stanowiska słonecznego lub półcienistego (nie znoszą bezpośredniego nasłonecznienia). Temperatura raczej stała przez cały rok (21-27ºC), choć dopuszczalne jest obniżenie temperatury zimą (minimum 13ºC). Gleba także powinna być ciepła. Gdy powietrze jest zbyt suche liście się zwijają. Rośliny rozmnażamy przez sadzonki pędowe. Najlepszym okresem rozmnażania jest początek lutego aż do końca maja.
 
Epipremnum aureum, syn. Rhaphidophora aurea, Scindapsus aureus (Epipremnum złote, Rafidofora złota). Dawniej epipremnum zaliczano do rodzaju Scindapsus, a później Rhaphidophora - w stanie naturalnym występuje na Wyspach Salomona. Są to niewymagające pnącza klimatu tropikalnego, wrażliwe na chłód, ale odporne na okresowe niesprzyjające warunki w pomieszczeniach. Wytwarzają bardzo długie pędy, dorastające do kilkunastu metrów. Ich liście mają kształt sercowaty (większe u roślin starszych), są błyszczące, owalne, ciemnozielone z żółtym marmurkowym rysunkiem (żółte lub jasnozielone nieregularne plamy). Ilość i rozmiar barwnych plam na liściach, uzależniony jest od stanowiska. Przebarwienia na liściach występują nawet przy minimalnej ilości światła docierającego do rośliny.

Scindapsus
Do tego rodzaju należy około 40 gatunków tropikalnych pnączy, pochodzących z lasów Azji.
Nazwa rodzajowa wywodzi się z greki i oznacza "podobny do bluszczu".
 
Scindapsus pictus
Pochodzi z Jawy i Borneo, dorasta do 2,5 m długości. Jest to pnącze wspinające się za pomocą korzeni powietrznych, wytwarzające bardzo długie pędy. Liście ma skórzaste, ciemnozielone, błyszczące o sercowatym kształcie, mniejsze i szersze niż Epipremnum aureum. Na liściach jest srebrzystobiały rysunek. Kwiaty typowe dla rodziny znajdują się w kolbowatych kwiatostanach (zielona kolba otoczona białą pochwą).