Dracaena (Dracena, smokowiec, smocze drzewo) - z greckiego - drákaina ‘smok-samica’. Rośliny te nazywano smokowcami od draceny smoczej (Dracaena draco), ogromnego drzewa rosnącego głównie na Wyspach Kanaryjskich. W rodzaju znanych jest około 100 gatunków żyjących w obszarach tropikalnych i subtropikalnych Afryki i Azji. Są to długowieczne, zimozielone drzewa i krzewy o zdrewniałych łodygach i długich mieczowatych liściach, dochodzące do 20 m wysokości. W naszej strefie klimatycznej są często uprawiane w pojemnikach jako rośliny ozdobne, ze względu na ich ogólny wygląd i ozdobne liście. Rośliny te mogą nawet kwitnąć w mieszkaniu (szczególnie łatwo dracena wonna), a czasami zawiązują owoce. Kwiaty są niewielkie, przeważnie białe, zebrane w duże kwiatostany, ładnie pachną. Ścięcie wierzchołka z przekwitłym kwiatostanem powoduje, że roślina rozkrzewia się. Draceny są roślinami dość wytrzymałymi, ale nie znoszą ewidentnych zaniedbań. Lubią światło rozproszone, ostre słońce może wywołać poparzenia na pasiastych liściach niektórych gatunków. Są to rośliny ciepłolubne, temperatura w pomieszczeniu z dracenami nie powinna spadać poniżej 15°C. W dobrych warunkach draceny rosną bardzo szybko. Draceny rozmnaża się głównie przez sadzonki lub odkłady powietrzne. Można również przez nasiona, ale te kiełkują bardzo trudno, a młode rośliny rosną powoli i wymagają ciepła oraz wilgotnego powietrza.


Cordyline (Kordylina) - rodzaj ten obejmuje około 20 gatunków pochodzących w większości z pd.- wsch. Azji i Australii. Niektóre gatunki w naturze dorastają do wysokości 12-15 m, a inne pozbawione pnia osiągają wysokość 2m. Liście tworzą na wierzchołkach pnia pióropusz, są mieczowate, bezogonkowe, lub szersze, z wyraźnym wzorem. Kwiaty mają niepozorne, białe lub żółte, zebrane w wiechowate kwiatostany. Kordyliny są blisko spokrewnione z dracenami i często z nimi mylone. Cechą różniącą te dwa rodzaje są korzenie. Kordyliny mają korzenie zawsze zabarwione na biało i zakończone maczugowatymi bulwami. U dracen korzenie są żółte.


Yucca  (juka, krępla) - pochodzi z południowej części Ameryki Płn. oraz Ameryki Środkowej. W rodzaju, znanych jest około 40 gatunków. Są to rośliny drzewiaste traktowane u nas i uznawane za byliny, które mają pojedynczy lub czasem rozgałęziony pień o wysokości do 12 m, mogą też tworzyć gęste rozety liści tuż przy ziemi. Są to rośliny o zimozielonych liściach. Liście mają niebieskawozielone, spiralnie ułożone, skupione na wierzchołku pnia lub konarów. Są one sztywne, twarde, równowąskie, ostro zakończone i dorastają do długości 1m. Rośliny kwitną po kilku lub kilkunastu latach uprawy. Kwiaty są obupłciowe, duże (do 10 cm średnicy), dzwonkowate, zielonobiałe, białe lub kremowe zebrane w wiechy lub grona na pędach wyrastających ze środka rozety liści, osiągających nawet do 2m. Owocem jest sześciokątna torebka długości do 10 cm, sucha i pękająca. Najbardziej znane gatunki to: Yucca filamentosa (juka karolińska), Yucca flaccida (juka zwisłolistna), Yucca aloifolia (juka aloesowata) oraz Yucca elephantipes (juka gwatemalska). Niektóre gatunki są roślinami użytkowymi i są uprawiane do celów przemysłowych. Z ich liści uzyskuje się włókno. Stanowisko do uprawy juki powinno być bardzo nasłonecznione. Juka lubi gleby przepuszczalne, niezbyt żyzne i zawierające wapń. Nie lubi gleb zbyt wilgotnych. Rozmnażamy je przez sadzonki kłączowe lub oddzielenie bocznych rozet.